Χαμένη αθωότητα τα παιδικά μας χρόνια…

Επιστρέφω στο σπίτι μετά από βραδινή βόλτα στην έρημη πόλη και ξαφνικά το βλέπω να με κοιτά περίεργα… Πρέπει να είναι μέρες εκεί μπορεί και μήνες, αλλά να μην το έχω προσέξει ή παρατηρήσει καν, πράγμα σπάνιο μεν, αλλά όντως συνέβη…

Πριν προλάβω να το φωτογραφίσω έρχεται και το πρώτο μήνυμα στο κινητό με ευχές από φίλο. Κάποιοι φίλοι βρίσκονται μακριά, αλλά είναι τόσο κοντά ακόμη και αν έχετε μέρες ή και μήνες να μιλήσετε. Ο συγκεκριμένος ανήκει σ’ αυτή τη κατηγορία, που ακόμα και από τον τρόπο που θα του πεις «καλά είμαι» ξέρει αν όντως είσαι καλά ή όχι.

Σκέφτομαι αμέσως άλλος ένας χρόνος πέρασε… Μεγαλώνω σιγά σιγά, πράγμα που δεν είναι απαραιτήτως κακό, αλλά ούτε και καλό… Μάλλον αναπόφευκτο είναι…

Μεγαλώνω και τελικά αλλάζω… Δεν ξέρω αν είναι εξωτερική η αλλαγή, αλλά εσωτερικά σίγουρα. Επιβεβαιώνεται αυτό που μου είχε πει κάποτε ένας καθηγητής στο πανεπιστήμιο σε κάποια από τις ατελείωτες συζητήσεις μας «Μεγαλώνοντας θα καταλάβεις πως αλλάζεις. Όλοι αλλάζουμε και αναθεωρούμε κάποια πράγματα, ακόμη και εγώ. Θα το δεις και εσύ με το χρόνο και θα το καταλάβεις…»

Και να που έφτασε η στιγμή που το συνειδητοποιώ… Όντως αλλάζω, άλλες φορές συγκινούμαι πιο εύκολα, βέβαια εξακολουθώ να αποδίδω το φαινόμενο στην ατμόσφαιρα και στη ρύπανση, αλλά μάλλον τον εαυτό μου κοροϊδεύω, άλλες πάλι φορές γίνομαι πιο ξεροκέφαλος και από τον τοίχο που έχω απέναντί μου, άλλοτε πάλι πεισμώνω χειρότερα και από τρίχρονο που δεν του πήραν το γλειφιτζούρι που του είχαν υποσχεθεί και τέλος άλλοτε πάλι είμαι εντελώς αλλού για αλλού… Σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα. Σαν να έχω γυρίσει το χρόνο πίσω και να νιώθω απλά μικρό παιδί χωρίς σκοτούρες και έγνοιες να με κυνηγάνε.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο αυτές τις στιγμές  όσο περνάνε τα χρόνια τις αποζητώ περισσότερο, τότε που μόνη ανησυχία ήταν πότε θα πάμε για μπάνιο, πότε θα παίξουμε και θα καταφέρουμε να παρατείνουμε το παιχνίδι μας έξω και όταν μεγαλώσαμε λίγο πότε θα μπορέσουμε να πάμε σε καμία ακρογιαλιά βράδυ να δούμε τα αστέρια και να ακούσουμε τον ήχο της θάλασσας…

Το τελευταίο μου συνέβη πρόσφατα, αλλά αυτή τη φορά ήμουν μόνος μου με μοναδική παρέα τον ήχο από τα τριζόνια και ένα αεράκι που είχε… Χμ μόνος μου ναι, αλλά κακά τα ψέματα είχα παρέα και τις αναμνήσεις με τους φίλους που είχαμε ζήσει ανάλογες στιγμές… Βέβαια τώρα ήταν απόντες ωσεί παρόντες μια που χαθήκαμε λίγο, άλλοι μας άφησαν για το εξωτερικό, άλλοι βρίσκονται αλλού και άλλοι μας άφησαν αμετάκλητα…

Μεγαλώνουμε λοιπόν και αλλάζουμε, αλλά πάντα γυρνάμε στις συνήθειες των παιδικών μας χρόνων για να ξεχαστούμε λίγο… Τις φυλάμε σαν να είναι κάποιο σημαντικό κρατικό μυστικό και τις επιστρατεύουμε τη δύσκολη στιγμή.

Πως, τι και γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως γιατί τα παιδικά μας χρόνια έχουν συνδεθεί με μια αθωότητα που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά φαίνεται πως όσο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερο την επιζητούμε.

Εξάλλου ας μην κρυβόμαστε ή ας μην κρύβομαι από τον εαυτό μου η χαμένη μας αθωότητα  εκεί βρίσκεται στα παιδικά μας χρόνια, τότε που όλα ήταν και αν δεν ήταν φαίνονταν πιο απλά και χωρίς πολλές έγνοιες…

Υγ: Καλές οι αμπελοφιλοσοφίες, αλλά ας απαντήσω και σε κανένα μήνυμα που μου εύχονται οι άνθρωποι.

Υγ1:IMG_4057

Ψάχνοντας την Ιθάκη

Κάνουμε ήδη τα πρώτα μας βήματα στο νέο χρόνο που πριν λίγες μέρες ήρθε. Βήματα νωχελικά και με δισταγμό προς το άγνωστο. Εξάλλου το άγνωστο πάντα μας δημιουργεί  φόβο μέχρι να το γνωρίσουμε.

Μέσα στο νέο έτος  όλοι θα προσπαθήσουμε να υλοποιήσουμε τους στόχους που θέσαμε. Βέβαια κακά τα ψέματα οι στόχοι ποτέ δεν τίθενται πάνω στη γιορτινή διάθεση που επικρατεί τις τελευταίες μέρες του χρόνου.

Είμαι πλέον σίγουρος πως ό,τι θέλουμε να πετύχουμε το αποφασίσαμε σε μια στιγμή χαλάρωσης, σε μια στιγμή που είχαμε ξεφύγει από την καθημερινότητα, σε μια στιγμή παρόρμησης, ίσως σε μια παραλία την ώρα που μας χτυπούσε ο ήλιος ή το βράδυ όταν έρχονταν το καλοκαιρινό δροσερό αεράκι ή και οπουδήποτε αλλού.

Εκείνες τις στιγμές  είχαμε τις καλύτερες ιδέες ή ανασύραμε κάποιες ιδέες που νομίζαμε πως είχαμε ξεχάσει. Μεταξύ μας όμως, τις ιδέες που είχαμε και τις υλοποιούμε ή όχι είναι καλύτερα όταν τις υλοποιούμε με παρέα, γιατί όπως λέει και ο Σαββόπουλος «φτιάχνουν … ιστορία οι παρέες».

Βέβαια μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής θα περάσουμε από Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, αλλά όπως αναφέρει και ο Κ.Π.Καβάφης :

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.»

Στο τέλος φυσικά  θα μας έχει μείνει το ταξίδι ,οι εμπειρίες και η «Ιθάκη» του καθενός …

«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θαβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

Υγ: Αμηχανία, άγχος, νευρικότητα, αλλά που θα πάει θα το ξεπεράσω… Πέρασε και αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα, αλλά… πως έλεγαν οι παλιότεροι «έλλειψη χρημάτων στάσις εμπορίου» ε κάτι ανάλογο συνέβη και εδώ. Λόγω έλλειψης χρόνου λοιπόν κάποια πράγματα έπρεπε να θυσιαστούν

Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις…

Σκέφτηκα και το σκέφτηκα ξανά και ξανά για το αν θα έπρεπε να το γράψω αυτό το κείμενο,αλλά τελικά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ.

Ας πάω κατευθείαν στο κυρίως θέμα, γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Το Δημητρή Διαμαντίδη το συνάντησα εντελώς τυχαία το καλοκαίρι του 2012 στο γαμήλιο τραπέζι του γάμου του τότε συμπαίκτη του Κώστα Τσαρτσαρή. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν ήμουν καλεσμένος, απλά το γλέντι γίνονταν στη πλατεία ενός χωριού του Πηλίου (σιγά μην σας πω σε ποιο), και απλά έτυχε να βρίσκομαι εκεί.

Το καλοκαίρι του 2012 ήταν το χειρότερο για την ομάδα του Παναθηναϊκού. Είχε χάσει το πρωτάθλημα, αλλά αυτό ήταν το ελάχιστο, μια και όλη η ομάδα από παίκτες έως και προπονητές αποχώρησε, πλην του Διαμαντίδη και του Τσαρτσαρή.

Σε κάποια στιγμή συναντηθήκαμε και φυσικά του ζήτησα να φωτογραφηθούμε και δεν αρνήθηκε, αντίθετα ήταν ευγενικός και φιλικός. Μετά τη φωτογραφία μιλήσαμε για πολύ λίγο, καθότι ήθελε να επιστρέψει στο γλέντι και εγώ έπρεπε να αποχωρήσω.

Στη σύντομη αυτή κουβέντα μας του ανέφερα τον «πόνο» μου για την «επίσημη αγαπημένη» και μήπως υπήρχε περίπτωση να επιστρέψει έστω και για μια τελευταία διοργάνωση, αλλά η απάντησή του με αποθάρρυνε πλήρως, ήταν σαν τα τρίποντα που έβαζε στο τέλος και «σκότωνε»  τους αντιπάλους, «όταν λέμε κάτι δεν γίνεται να αλλάζουμε άποψη» μου είπε και τέλος.

Το επόμενο είχε να κάνει καθαρά με τον Παναθηναϊκό και ήταν ένας ακόμη «πόνος» σχετικά με το 7ο Ευρωπαϊκό που ακόμη το περιμένουμε. Η απάντησή του και εκεί ξεκάθαρη «θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να είναι η ομάδα στο Final Four» μου είπε. Και μεταξύ μας έκανε πραγματικά ό,τι περνούσε από το χέρι του όλα αυτά τα χρόνια, αλλά κάτι η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων στη περιφέρεια, κάτι οι λάθος επιλογές δεν τα κατάφερε ο Παναθηναϊκός να είναι σε Final Four.

Ο  Διαμαντίδης όμως το προσπάθησε και με το παραπάνω,αλλά… ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη…

Σήμερα που η φανέλα του θα κρεμαστεί στην οροφή του «Νίκος Γκάλης» (ή αλλιώς Κλειστό γήπεδο του Ο.Α.Κ.Α) θέλω απλά να τον ευχαριστήσω για τις αναμνήσεις που μας προσέφερε και δεν ήταν και λίγες και μεταξύ μας πολλές φορές ήταν η αιτία για να κλείσει ο λαιμός μου.

Υγ: Μήπως εκεί στην Ε.Ο.Κ. μαζί με την επιστροφή Γιαννάκη να δώσουν και μια θέση στο Διαμαντίδη;;

Υγ1: Θα μπαίνουν οι αντίπαλοι στο γήπεδο, θα βλέπουν τη φανέλα με το #13 στην οροφή,αλλά καλού κακού θα κοιτάνε μήπως εμφανιστεί για να παίξει.

Υγ2: Αντί επιλόγου ας μιλήσουν οι εικόνες https://youtu.be/VWQ_Drb9n8Y

 

 

Χρονιά χωρίς ελπίδα…

Σε λίγες ώρες το 2015 μας αφήνει και το 2016 είναι έτοιμο να το διαδεχθεί και να προσπαθήσει να επιλύσει τα προβλήματα που κληρονομεί. Ήταν πράγματι μια έντονη χρονιά από κάθε άποψη. Δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ένα δημοψήφισμα, capital control’s , μια διαπραγμάτευση 17 ωρών, όπου το κύριο θέμα φαινομενικά ήταν  το grexit, αλλά ουσιαστικά ήταν το ίδιο το  μέλλον της ίδιας της Ε.Ε., που πρέπει πλέον να αποφασίσει στο εσωτερικό της ποιες τάσεις θα επικρατήσουν.  Θα αφήσουν τη Γερμανία να ελέγξει τη κατάσταση με την αυξανόμενη λιτότητα που επιβάλλει στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. ή θα αναδειχθεί κάποιος άλλος ως αντίβαρο προς τη γερμανική υπεροχή; , που τείνει να μετατρέψει την Ε.Ε. σε Γερμανική Ένωση.

Κάθομαι και σκέφτομαι ξανά και ξανά την αισιοδοξία που κυριαρχούσε πέρυσι τέτοια περίοδο. Η χώρα οδηγούνταν σε εκλογές, οι πολίτες πίστευαν πως η κατάσταση θα άλλαζε προς το καλύτερο και τελικά όλα, μα όλα οδηγήθηκαν  προς το χειρότερο. Πλέον μια βόλτα στους δρόμους να κάνει κάποιος παρατηρεί πρόσωπα σκεφτικά, σκυθρωπά και προβληματισμένα.  Καμία σχέση με ένα χρόνο πριν…Η ελπίδα ούτε που πέρασε τελικά…

Τελικά το 2016 μας έρχεται χωρίς να κρατά καμιά υπόσχεση με άδεια χέρια…Ίσως είναι και καλύτερα, γιατί όσο μεγαλύτερες προσδοκίες γεννιούνται κάποιες φορές, τόσο μεγαλύτερη και η απογοήτευση που νιώθει κάποιος. Ας θυμηθούμε το πρόσφατο «Όχι» του δημοψηφίσματος και τις ελπίδες που γέννησε στο κόσμο και πως ένιωσε ο ίδιος κόσμος στο άκουσμα της συμφωνίας.Καλύτερα το 2016 να μας έρθει χωρίς πολλές προσδοκίες και φανφάρες για επιστροφή στην ομαλότητα και κανονικότητα.

Ας ελπίσουμε το 2016 να μας φέρει υγεία και κάποιες όμορφες στιγμές που θα τις μοιραστούμε με τους δικούς μας ανθρώπους.Καλή χρονιά να έχουμε!!!

Υγ: Όντως το 2015 κληροδοτεί διάφορα προβλήματα στο 2016, αλλά δεν πιστεύω πως θα επιλυθούν άμεσα για διάφορους λόγους. Αυτό όμως που οφείλουμε να κάνουμε είναι να επιλύσουμε προβλήματα/ζητήματα που εμείς οι ίδιοι έχουμε αφήσει σε εκκρεμότητα. Το χειρότερο είναι να ‘φεύγουν» από τη ζωή άτομα που είχες χρόνια να μιλήσεις για μια μικροπαρεξήγηση και να έχουν μείνει αναπάντητα ερωτήματα ή έστω το αιώνιο ερώτημα «τι θα γίνονταν αν του μιλούσα;» Μέρες που είναι ας βάλουμε λίγο τους εγωισμούς στην άκρη και ας κάνουμε μια καινούρια αρχή.

εκλογές round 2

Λίγες ώρες απέμειναν για να οδηγηθούμε για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εκ νέου στις κάλπες. Θα είναι η 5η φορά που οδηγούμαστε σε εθνικές εκλογές από το 2009 και μετά, χωρίς να υπολογίσω το δημοψήφισμα και τις ευρωεκλογές. Μόνο ήσυχη και ήρεμη δεν τη λες τη πολιτική ζωή του τόπου, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία…

Βέβαια για να φτάσουμε σ’ αυτές τις εκλογές πρώτα διεξήχθησαν οι εκλογές στις 25 Ιανουαρίου, όπου νικητής αναδείχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το γιατί φτάσαμε σε εκλογές τον Ιανουάριο εξηγείται σχετικά εύκολα. Η διαπραγμάτευση στο Παρίσι αποτυγχάνει και το δεύτερο πρόγραμμα δεν κλείνει καθώς οι δανειστές ζητούν νέα μέτρα. Η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, μια και ο ΕΝΦΙΑ (ο φόρος που αντικατέστησε το περιβόητο χαράτσι της ΔΕΗ) προκαλεί αναταραχές στο εσωτερικό της κυβέρνησης, η κοινωνία βράζει και ήδη η ήττα από τις Ευρωεκλογές έχει δημιουργήσει μια εντύπωση πως η κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μετράει μέρες. Επί της ουσίας και η ίδια η κυβέρνηση με τη στάση της δημιουργεί αυτή την εντύπωση.

Η κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη και γνωρίζει τόσο η ίδια όπως και οι δανειστές πως έχει μπροστά της την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και πριν την εκλογή αποκλείεται να αρχίσουν εκ νέου διαπραγματεύσεις για τη 5η αξιολόγηση του προγράμματος όπως και για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους. Απαιτούνται 180 βουλευτές για την εκλογή του ΠτΔ, αλλά η κυβέρνηση δεν τους έχει (ούτε τους είχε) εξασφαλίσει. Παρ’ όλα αυτά προτιμά να επισπεύσει τις διαδικασίες της εκλογής, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως οι 180 δεν υπήρχαν, ελπίζοντας πως ή θα βρεθούν ή θα οδηγήσει τη τότε παρούσα Βουλή σε διάλυση και θα αναλάβουν άλλοι το βάρος των διαπραγματεύσεων. Εξάλλου σε περίπτωση που ξεπερνούσαν το τελευταίο σκόπελο που υπήρχε η τότε κυβέρνηση θα εξαντλούσε τη τετραετία και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί τη μείωση του ελληνικού χρέους χωρίς πλέον να έχουν ενστάσεις από τη πλευρά των δανειστών, Win win κατάσταση για τη τότε συγκυβέρνηση.

Οι εκλογές διεξάγονται κανονικά και ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται νικητής. Αυτοδυναμία δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει, αλλά σχηματίζεται ήδη από το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους ¨Έλληνες. Η ανακοίνωση βέβαια γίνεται το επόμενο πρωί. Ορκίζεται η κυβέρνηση και πλέον ξεκινάει μια περίοδος εφτά μηνών που πραγματικά θα αλλάξει τις ισορροπίες τόσο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και εντός της χώρας.

Για αρχή το δεύτερο πρόγραμμα χρηματοδότησης της χώρας παίρνει παράταση ως το τέλος Ιουνίου και με χρηματοδότηση μέσω ELA συνεχίζεται η καθημερινότητα στη χώρα. Βέβαια στο εσωτερικό υπήρχαν ήδη αντιπαραθέσεις τόσο στη χώρα όσο και στο ΣΥΡΙΖΑ.Η συμφωνία του Φεβρουαρίου από κάποιους θεωρήθηκε προάγγελος μνημονίου, από άλλους απλώς ένα πρώτο βήμα για την απεμπλοκή από τα μνημόνια. Τελικά αποδείχθηκε πως η κατά Γιάνη Βαρουφάκη «δημιουργική ασάφεια» τους συνέφερε όλους όπως αποδείχθηκε στη πορεία και έμειναν για την ώρα όλοι ευτυχισμένοι… Βέβαια ένα θετικό στοιχείο της τότε ανακοίνωσης είναι η αναγνώριση της ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα που επήλθε λόγω μνημονίων. Μια πρώτη μικρή νίκη…

Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν φυσικά και η κυβέρνηση επέμενε στη μείωση του ελληνικού χρέους. Φωνές συμπάθειας ακούγονταν από παντού, το ίδιο το Δ.Ν.Τ. το θεωρούσε και το θεωρεί απαραίτητο, αλλά οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν το θεωρούσαν απαραίτητο. Η κυβέρνηση είχε διαβλέψει  από καιρό τις διαφωνίες σε πολλά θέματα των θεσμών (ή τρόικας) και προσπάθησε να ελιχθεί μέσα σ’ αυτές τις αντιθέσεις για να πετύχει ό,τι μπορούσε να πετύχει. Δυστυχώς όμως αν και οι αντιθέσεις αυτές σε επιμέρους στοιχεία χαρακτηρίζονταν ως σημαντικές δεν κατάφεραν να επιφέρουν ρήξη στις μεταξύ τους σχέσεις με συνέπεια να παραμείνει αρραγές το μέτωπο.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση επιδόθηκε και σε ένα παράλληλο αγώνα πληροφόρησης των συνεπειών που είχαν οι πολιτικές λιτότητας στη χώρα πρώτα προς τα κράτη της Ε.Ε. και μετά προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση αυτών των θέσεων ο τότε υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης και στη συνέχεια ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Επίσης έγινε μια προσπάθεια για να βρεθούν επενδύσεις που θα απέφεραν  άμεσα χρήματα στα κρατικά ταμεία. Στο πλαίσιο αυτό εντάχτηκε εξάλλου και το άνοιγμα προς Ρωσία και προς τη Κίνα. Με τη Ρωσία υπογράφηκε συμφωνία για τον αγωγό με την προϋπόθεση η χώρα να παραμείνει στην ευρωζώνη (σημαντική λεπτομέρεια που θα πρέπει να τη θυμηθούμε μετέπειτα).

Κακά τα ψέματα όμως όσο περνούσε ο καιρός και στένευαν τα χρονικά περιθώρια και συμφωνία δεν έρχονταν η κατάσταση και η θέση της χώρας σε διαπραγματευτικό μεν επίπεδο δυσχέραινε. Μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις σε Eurogroup φτάσαμε να λάβουμε μια πρόταση από τους δανειστές που η γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ τη θεώρησε ως μια καλή βάση. Ήταν μια πρόταση που περιλάμβανε μέτρα του περίφημου e-mail Χαρδούβελη ( το οποίο η αντιπολίτευση για μεγάλο χρονικό διάστημα το αρνούνταν) και κάποια επιπλέον γύρω στα 12 δις σύνολο όλο το πακέτο.

Η ελληνική αντιπροσωπεία αποχωρεί και στην Αθήνα συγκαλείται υπουργικό συμβούλιο και μετά από μια μαραθώνια συνεδρίαση αποφασίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου. Άμεσα επικρατεί ένας πανικός σε όλη την επικράτεια, αλλά και στην Ε.Ε. Τελικά επιβάλλονται capital controls και οι τράπεζες παραμένουν κλειστές για δύο τουλάχιστον εβδομάδες. Το βράδυ της Κυριακής 5 Ιουλίου το ΌΧΙ επικρατεί έναντι του ΝΑΙ. (μια άλλη σημαντική σημείωση το Όχι ήταν όχι στη πρόταση Γιούνκερ και δεν ισοδυναμούσε με έξοδο από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη και κατά συνέπεια από το ευρώ.)

Αμέσως μετά το δημοψήφισμα ο Αντώνης Σαμαράς παραιτείται κ υπηρεσιακός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας αναλαμβάνει ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης. Ο Πρωθυπουργός επικοινωνεί άμεσα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ζητάει σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών ,αφού πλέον έχει αποχωρήσει και το τελευταίο εμπόδιο που υπήρχε. Στη σύσκεψη αυτή αποφασίζεται πως το Όχι πρέπει να γίνει μεν σεβαστό, αλλά υπάρχει και η παράμετρος πως η χώρα πρέπει να παραμείνει στην Ε.Ε. και στην ευρωζώνη. Αυτή η σύσκεψη αποτέλεσε και μια δικλείδα ασφαλείας και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος μπορεί να διέβλεψε πως μέσα στο κόμμα του θα υπήρχαν διαφωνίες σε περίπτωση μιας συμφωνίας που θα έφερνε νέα μέτρα. Η σύσκεψη γίνεται λαμβάνονται αποφάσεις και η αποστολή φεύγει για τις Βρυξέλες με νέο υπουργό οικονομικών στη θέση του παραιτηθέντα Γιάνη Βαρουφάκη Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Γίνεται ένα πρώτο Eurogroup και μια συνδιάσκεψη των ηγετών της ευρωζώνης και το θέμα παραπέμπεται εκ νέου τη Κυριακή σε νέα σύσκεψη, ενώ ταυτόχρονα συγκαλείται και σύνοδος κορυφής των κρατών μελών της Ε.Ε. Η ατμόσφαιρα στις δηλώσεις θυμίζει μπαρούτι, τα σενάρια περί grexit επανέρχονται και μάλιστα από επίσημους φορείς της Ε.Ε. και η όλη ατμόσφαιρα δείχνει πως το μοιραίο για τη χώρα έρχεται… (μέσα σ’ όλα αυτά έχουμε και την αύξηση των προσφύγων από τη Συρία, που δημιουργούν μια ασφυκτική κατάσταση στον Ευρωπαϊκό Νότο, ενώ ο Βορράς  αδιαφορεί για το όλο θέμα και ο Ευρωπαίος Επίτροπος για θέματα Μετανάστευσης και Εσωτερικής ασφάλειας δεν έχει ακόμη και σήμερα εκπονήσει ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ρεύματος από τη Συρία, δικαιώνοντας τους χαρακτηρισμούς που κατά καιρούς του έχουν αποδοθεί.)

Στις 12 Ιουλίου ξεκινάει πρώτα το κρίσιμο Eurogroup και μετά θα ακολουθούσε η σύσκεψη των ηγετών της Ευρωζώνης. Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε με το καλημέρα. Ο Σόϊμπλε προτείνει προσωρινό grexit και ένα δώρο 50 δις ευρώ για να ελαφρύνει κάπως τις συνέπειες του grexit. Φυσικά η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από την ελληνική αντιπροσωπεία άμεσα, ενώ ήδη οι πρώτες φωνές εναντίον της «γερμανικής ευρωπαϊκής ένωσης» αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους… Είναι αλήθεια πως εντός της ευρωζώνης υπάρχουν πλέον δύο μεγάλοι σχηματισμοί. Ο λεγόμενος «γερμανικός άξονας» (αποτελούμενος από χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά καθώς και από τις χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» που εντάχθηκαν στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη) και από την άλλη οι χώρες του ευρωπαϊκού  νότου. Βέβαια για να φτάσει στο σημείο η Γερμανία να επιβάλλει τη πολιτική της λιτότητας στην Ευρωζώνη βρήκε και πρόθυμους συμμάχους στο παρελθόν τη Γαλλία, που έστω και την ύστατη ώρα κατάφερε να ορθώσει ανάστημα και να διατυπώσει ελάχιστα μεν διαφορετικές απόψεις, αλλά σε τέτοιο βαθμό που να κάνουν τη διαφορά το βράδυ της 12ης Ιουλίου, ενώ από την άλλη εκμεταλλεύτηκε και την απουσία της Αγγλίας από τη ζώνη του Ευρώ για να αναπτύξει πρωτοβουλίες και να αναλάβει πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ε.Ε. (κακά τα ψέματα από τη στιγμή που η Ε.Ε. εξελίσσεται σε οικονομική ένωση και όχι μόνο, όποιο κράτος μένει εκτός του κοινού νομίσματος δυστυχώς χάνει την όποια επιρροή και δυναμική μπορεί να είχε στα κέντρα αποφάσεων της Ένωσης.)

Μετά από τη πιο μακρά σε διάρκεια χρόνου σύσκεψη των ηγετών της Ευρωζώνης που διήρκησε 17 ώρες υπήρξε τελικά συμφωνία η οποία απηχούσε μεν τις θέσεις των δανειστών εταίρων, αλλά είχε και κάποια θετικά στοιχεία για την ελληνική πλευρά. Το σημαντικότερο φυσικά ήταν η εγκατάλειψη του αγγλικού δικαίου, η δημοσιονομική προσαρμογή που  θα είναι ομαλότερη λόγω των μικρότερων πρωτογενών πλεονασμάτων που θα πρέπει να εξασφαλίσει το κράτος. Επίσης το ταμείο για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας θα έχει τελικά έδρα την Ελλάδα και όχι το Λουξεμβούργο όπως είχε αρχικά αποφασισθεί από το 2012 (αν θυμάμαι καλά). Τελευταία αλλά όχι και ασήμαντα το αναπτυξιακό πακέτο που αν αξιοποιηθεί σωστά και δεν έχει την τύχη των Μ.Ο.Π. (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα) τότε θα βοηθήσει ουσιαστικά την ταλαιπωρημένη οικονομία καθώς και η δέσμευση για την διευθέτηση του ζητήματος του ελληνικού χρέους.

Μετά από αυτή τη μαραθώνια συνεδρίαση ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στη χώρα και συναντά το πρώτο εσωτερικό πρόβλημα. Η αριστερή πλατφόρμα και άλλοι βουλευτές διαφωνούν με τη συμφωνία, λέγοντας πως η κυβέρνηση είχε εντολή για ρήξη με τους δανειστές και για έξοδο της χώρας από την Ε.Ε. , με αποτέλεσμα να καταψηφίσουν τη συμφωνία. Η δεδηλωμένη επί της ουσίας χάνεται και το νομοσχέδιο περνάει χάρη στις ψήφους από τα υπόλοιπα κόμματα πλην του Κ.Κ.Ε. και της Χρυσής Αυγής.

Ήδη στο μυαλό του Πρωθυπουργού, αλλά και του απλού κόσμου αρχίζουν τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει πριν εκταμιευθεί η νέα δόση από το τρίτο πλέον πρόγραμμα βοήθειας. Μετά την ψήφιση των προαπαιτούμενων η κυβέρνηση παραιτείται, ακολουθεί το γαϊτανάκι με τις διερευνητικές και τελικά προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές για τις 20 Σεπτεμβρίου.

Απέχουμε λίγες ώρες πριν στηθούν οι κάλπες και αποφασίσουμε για την επόμενη κυβέρνηση. Ίσως είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές από το Μάιο του 2012. Πλέον καλούμαστε να αποφασίσουμε ποιος θα διαχειριστεί και ποιος θα εφαρμόσει σωστά το πρόγραμμα. Και τονίζω το ποιος θα το εφαρμόσει, γιατί πολλά που αναφέρονται ως νέα μέτρα, έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές από το 2010 και αν και είχαν ψηφιστεί με διάφορα τερτίπια ουδέποτε εφαρμόστηκαν. Εξάλλου υπάρχουν κάποια σημεία στη συμφωνία που έχουν περιθώρια για εκ νέου διαπραγμάτευση και θα πρέπει να διευθετηθούν από άτομα που δεν έχουν περίεργο παρελθόν.

Επίσης καθ’ όλη τη προεκλογική περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε πως λάθη έγιναν κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων καθώς είτε υπερεκτιμήθηκαν κάποιοι παράγοντες ή υποτιμήθηκαν κάποιοι άλλοι. Πρέπει να ομολογήσω πως δεν θυμάμαι όσα χρόνια παρακολουθώ τη πολιτική σκηνή της χώρας άλλο πρωθυπουργό που να αναγνωρίζει λάθη τα οποία έγιναν είτε από τον ίδιο είτε από συνεργάτες του. Βέβαια έκανε και την αυτοκριτική του όσον αφορά την εσωτερική διακυβέρνηση που δεν μπόρεσε να ασκήσει λόγω της διαπραγμάτευσης, αλλά έδωσε εγγυήσεις πως θα το πράξει αν πάρει εκ νέου την εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης.

Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας πλέον. Το μεγάλο στοίχημα της επόμενης κυβέρνησης, όποια και αν είναι αυτή, απ’ όσα κόμματα και αν απαρτίζεται είναι ένα. Οφείλει να χτυπήσει άμεσα τη διαπλοκή και να αφήσει τη δικαιοσύνη να ελέγξει όλες τις ανοικτές υποθέσεις χωρίς να παρέμβει ούτε δευτερόλεπτο στο έργο της (γιατί στο παρελθόν έχουν γίνει καταγγελίες από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς) και να οργανώσει σε σύγχρονα πρότυπα το δημόσιο τομέα. Δε γνωρίζω τον ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, καθότι η τελευταία απογραφή που έγινε ήταν το 2012, αλλά σίγουρα πρέπει να γίνει η δημόσια διοίκηση πιο αποτελεσματική και να καλυφθούν όσα κενά υπάρχουν στις υπηρεσίες πρώτα εκ των έσω και μετέπειτα αν κριθεί απαραίτητο με διαγωνισμό.

Επίσης οφείλει επιτέλους να οργανώσει το τομέα της πολύπαθης εκπαίδευσης, ώστε να προσφέρει πραγματική παιδεία και όχι κάτι τύπου παιδείας και τέλος να οργανώσει το πολύπαθο τομέα της υγείας και της πρόνοιας. Χρειαζόμαστε ένα κράτος πρόνοιας που να προσφέρει τα άμεσα και τα απαραίτητα στους έχοντες ανάγκη και όχι ένα κράτος προνοιακών επιδομάτων και μόνο. Δομές χρειαζόμαστε τόσο στο τομέα της πρόνοια όσο και στο τομέα της υγείας, όπου όλα έχουν διαλυθεί.

Ας είναι αυτοί οι γνώμονες με τους οποίους θα οδηγηθούμε στη κάλπη για να ψηφίσουμε και για να αναδείξουμε μια κυβέρνηση που θα μπορέσει να φέρει σε πέρας το έργο της διαπραγμάτευσης , που μόνο εύκολο δεν θα είναι αφού αρκετά θέματα έχουν μείνει ανοιχτά. Για το τι θα ψηφίσει ο κυρίαρχος λαός ας περιμένουμε ως τη Κυριακή, γιατί «η κάλπη είναι γκαστρωμένη» που έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.

 

Υγ: Η αποχή δεν είναι λύση και σ’ αυτές τις εκλογές και δεν υπάρχει και η δικαιολογία του μπάνιου ή του δεν ξέρω τη κρισιμότητα της κατάστασης.

Υγ1: Πολλά ακούστηκαν για την ύπαρξη ή μη plan b σε περίπτωση ρήξη με τους δανειστές. Άποψή μου πάντα όταν διαπραγματεύεσαι πρέπει και οφείλεις να έχεις και μια εναλλακτική λύση αρκεί να είναι εφαρμόσιμη και αξιόπιστη ως ένα βαθμό. Τώρα το πραγματικά έγινε είναι κάτι που θα το ερευνήσει ο ιστορικός του μέλλοντος.

Υγ2: Στη σύνοδο της 12ης Ιουλίου αποδείχθηκε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει πλέον μια «γερμανική ένωση» και οδεύει προς μια συγκεντρωτική ένωση. Η ιδέα για τη δημιουργία υπουργού οικονομικών της Ευρωζώνης που θα επιβλέπει την εφαρμογή των προϋπολογισμών και σε περίπτωση παρεκτροπής αυτών θα επεμβαίνει και θα τους τροποποιεί δεν κάνει απλώς την Ε.Ε. πιο συγκεντρωτική και απολυταρχική, αλλά καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Οι ηγέτες θα πρέπει να διδαχθούν από τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που λόγο του συγκεντρωτισμού και της απολυταρχικής πολιτικής που ακολούθησαν οι Αυτοκράτορες έδωσαν υπερεξουσίες στη κεντρική διοίκηση και παραμέλησαν τελείως τις περιφέρειες. Αποτέλεσμα;;; Όταν παρουσιάστηκε κίνδυνος οι περιφέρειες κατέρρευσαν και μετά από λίγο επήλθε η κατάρρευση και της πρωτεύουσας. Ας διαβάσουν λίγο ιστορία οι ηγέτες της Ε.Ε.

Υγ3: Το κύμα προσφύγων που κατακλύζει τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί μόνο με κοινή μεταναστευτική πολιτική και με άμεση αλλαγή του «Δουβλίνου ΙΙ».

Υγ4: Στη σύνοδο της 12ης Ιουλίου ο Τσίπρας πήγε ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός της χώρας και επέστρεψε ως πρωθυπουργός της χώρας και ως πρόεδρος του Συνασπισμού. Προτίμησε να θυσιάσει το κόμμα από τη χώρα. Αναγνωρίζει πως η συμφωνία δεν είναι η καλύτερη δυνατή, πως θα είναι επίπονη, αλλά πιστεύει πως αν καταφέρει να βρει από άλλα ισοδύναμα κάποια έσοδα τότε κάτι θα αλλάξει.

Υγ5: Το υπάρχον μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα καταρρέει. Το ΠΑΣΟΚ που αποτελούσε την προσωποποίηση της μεταπολίτευσης εξαϋλώθηκε λόγω των μνημονίων και της αποκοπής του από την εκλογική του βάση, η ΝΔ βρίσκεται σε φάση αναδιοργάνωσης και με πολλά εσωτερικά προβλήματα από την περίοδο ηγεσίας του Σαμαρά και μπορεί να οδηγηθεί ως τη διάσπαση μετά τις εκλογές. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις υπάρχουν περιμένοντας να πάρουν κάποιο καλύτερο ποσοστό για την ώρα και μετά βλέπουμε. Αν δεν είχαμε την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας και όχι μόνο ίσως το μεταπολιτευτικό σύστημα να έμπαινε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αλλά όπως και το 1990 έτσι και τώρα κρατιέται από μια κλωστή. Το θέμα είναι του δώσουμε και πάλι παράταση ή όχι;;;

Υγ6: Αρκετά με τα υστερόγραφα.